April 2, 2017

March 25, 2017

March 22, 2017

March 20, 2017

March 16, 2017

March 12, 2017

March 9, 2017

March 4, 2017

Please reload

Recent Posts

Grootste angst

March 3, 2016

door

En zo word je om 06.00 uur weer even geconfronteerd met je grootste angst...

Rico-Jay was naar beneden gekomen met vreselijke buikpijn en wéér een kanonne zak die zo zwaar was dat hij de zak vast moest houden. 
Na het verwisselen woog ik die overvolle zak en las met verbazing het gewicht. 

 

Rico stond een beetje om mij heen te dralen en net op het moment dat ik zei dat hij eens stil moest blijven staan en ik omhoog keek zag ik hem gaan..... 
Languit op de vloer..

 

In een reflex liet ik de zak van het, voor deze zak bijna te kleine, weegschaaltje vallen en gaf een schreeuw naar manlief, me beseffend dat ik Rico-Jay niet kan tillen.

 

Snel werd Rico op bed gelegd en kwam hij weer iets bij. 
En zo sta je dan om half 7 soep te maken met veel maggi...

Rico is er weer maar de buikpijn houdt aan... 

Twijfel.... Hij wil niet naar het AMC... 
MST?...

 

Uiteindelijk toch maar met de  huisartsenpost gebeld voor advies.

Maar ik moest toch het amc bellen.... want zij gaan over een half uur sluiten...

 

Ondertussen zakte Rico ook in bed weg waarna we hem wel weer bij kregen dus belde ik de huis arts afwisselend met het AMC maar kreeg nergens gehoor. 

Alle lijnen waren nog naar de eerste hulp posten doorverbonden dus er zat niks anders op dan steeds afwisselend te blijven bellen totdat iemand de lijn naar de eigen plek had door verbonden.

We zijn niet snel in paniek maar dit gaf me toch wel een heel slecht gevoel.

 

Als eerste pakte de eigen huisarts assistente op en ik legde het verhaal uit, los van het feit dat de huisarts in Rico's geval niet de leidende 'rol' heeft, was onze arts er ook niet en doorverbinden met een ander huisarts was ook geen optie omdat het dossier van Rico daar niet compleet is dus maar weer opgehangen en het AMC geprobeerd daar de huisartsenpost wél van mening was dat Rico gezien moest worden na 2 x weg vallen, maar door wie?

 

Rico keek voor de afleiding naar een filmpje, tussendoor kermend van de pijn, op zijn rug geen adem kunnen halen en een zere zij, rechterarm en hoofd.. Van de val denk ik..

Het weg vallen kan door uitdroging en zouttekort komen.. dat zou tenminste de meest logische verklaring zijn.

 

Ik belde het MST welke op haar beurt het AMC probeerde te bereiken, daar Rico een patiënt van het AMC is. 

Echter, ook het MST kon geen arts aan de telefoon krijgen bij het AMC en de dame aan de lijn vroeg zich hardop af wat zij dan nog konden beteken voor Rico.......

Ze zou nogmaals proberen het AMC te bereiken en ze zou me terug bellen als ze meer wist.

Ik hing op met een nóg groter gevoel van onmacht dan ik al had...

 

Gelukkig belde de stomaverpleegkundige terug na mijn gemiste oproep en appjes aan hulpvraag en zij stelde voor af te wachten tot 11.00. Als ik dan nog niks had gehoord van het MST of AMC, zou zij Rico's arts aanspreken welke op dat moment stond te opereren.

 

Uiteindelijk resulteerde het in meerdere telefoontjes waaruit we uiteindelijk te horen kregen dat we naar de eerste hulp in het AMC konden komen.

 

Snel pakte ik wat kleren en spullen voor als we moesten blijven en nog 1x lieten we het stomazakje leeglopen omdat het stoma maar blééf produceren, was het dan water.

Rico voelde het kennelijk aankomen, begon te tollen op zijn benen, telde van 1....2....en daar ging hij weer ....languit op de badkamervloer.

Terwijl zijn papa hem in de stabiele zijligging legde en probeerde wakker te krijgen griste ik het open stomazakje van de ring en deed er een nieuwe aan om de puinhoop ietwat te beperken.

 

Dit was niet meer verantwoord om Rico zo te vervoeren op de achterbank van de auto en dus werd er weer gebeld. Er moest een ambulance komen welke moesten beoordelen hoe Rico-Jay naar het ziekenhuis moest.

Het werd de ambu maar de eerste check deden ze in het MST.

Daar werd al snel duidelijk dat zij zich er niet in thuis voelden en er werd overlegd met het AMC.

Het werd de eerste hulp in het AMC en zo reden we uiteindelijk om 16.00 uur weg naar Amsterdam.

 

Daar aangekomen kwam er een vriendelijke arts assistent en later een arts in opleiding bij.

Ik vroeg ze contact op te nemen met zijn eigen arts welke zou wachten totdat Rico er was.

Helaas bleek hij al thuis te zijn..

Rico-Jay was inmiddels zo moe dat hij steeds in slaap viel, de buikpijn aanvalsgewijs weg puffend waarbij de tijd tussen de buikpijnaanvallen gelukkig steeds langer werd.

 

Koorts had hij niet volgens de richtlijnen, nee dat heeft hij nooit als zijn eigen normale temperatuur 35,6 tot 35,8 is. 

Er werd een plasje en wat bloed mee genomen om te testen, ik vermoed op de standaard protocol waarde.

Rico-Jay valt helaas niet onder een standaard protocol dus vroeg ik of ze wilden kijken naar de lever en nier waarde gezien de Alpha-1 antitrypsine deficiëntie.

 

Of dat gebeurd is weet ik niet want de arts kwam na lang wachten terug met de mededeling dat alles prima was behalve zijn zout(natrium) waarde, die zat op de rand......

Opnemen zou geen meerwaarde geven, overal waren veel bacterién en zieken en voor het eerst was ik helemaal met de arts in opleiding eens.

We zaten er immers niet op te wachten wéér het ritueel in te stappen waar we in oktober uit kwamen...

En dus werden we naar huis gestuurd met de opdracht: Boullion geven.

 

Door de hoge output van het stoma en het snelle verlies van vocht en zout geeft dat niet alleen krampen maar ook duizeligheid was de verklaring van zijn arts welke ook heel logisch is, echter bevreemde het mij dat er geen vocht werd toegediend middel het infuus wat wel was aangelegd, was het allen al de vele uren dat we zaten te wachten..

 

Omdat ik de waardes graag mee wilde hebben voor in Rico s dossier, vroeg ik een print.

Eerst leek dat geen probleem maar toen de (onaardige) verantwoordelijke verpleegkundige kwam opdraven bleek toch ineens de printer kapot te zijn.... 
Ik meende al zoiets te kunnen verwachten en vroeg of ik de waardes mocht zien, nee dus, het werd allemaal wel naar zijn huisarts gestuurd zei ze...

De huisarts krijgt helaas niet altijd alles.... 
Afijn, ik zei dat ik het dan wel op mijn manier kreeg en toen snauwde ze nog wat en liep weg...

Boston heeft ze ook nodig maar dat boeide haar kennelijk niet.

Zo gek is het toch niet om die waardes te vragen?

 

Het was inmiddels 23.00 toen Rico's papa ons op kwam halen en al met al waren we om 02.00 weer thuis.

We moeten het zelf maar weer doen, alles noteren van inname, output en plassen en zo berekenen of het voldoende is, waarbij ik me zorgen maak.

 

Zorgen, omdat ik 1 voorbeeld heb waarbij alle ellende óók begon met de diagnose van een dolichocolon, het niet serieus nemen, het 'tussen de oren' proberen te stoppen en waarbij het nu een gevecht tussen leven en dood is omdat er zoveel meer aandoeningen en ziektes zijn ontwikkeld door pure laxheid (of moet ik zeggen onwetendheid?) van ziekenhuizen.

 

Geen mens is te vergelijken maar ik neem het wel mee in mijn gedachten....

 

 

 

 

 

 

Please reload

RSS Feed