April 2, 2017

March 25, 2017

March 22, 2017

March 20, 2017

March 16, 2017

March 12, 2017

March 9, 2017

March 4, 2017

Please reload

Recent Posts

Afscheid

May 7, 2016

door

 

Wachtend op het karretje wat ons naar de gate zou brengen.

Iedereen lichtelijk nerveus om zich heen kijkend of die kar er al aan komt.

Flauwe grappen worden er gemaakt en voor we het in de gaten hebben staat er een super vriendelijke jongeman voor ons met de vraag of wij ‘de Boer’ zijn.

 

Tijd om afscheid te nemen en terwijl ik mijn paps een dikke knuffel geef voel ik tranen op komen. Tranen van besef..

Het gaat nu eindelijk gebeuren.

Al die maanden van spanning, regelen, bedenken en organiseren, de inzet van velen, het heeft allemaal geleid tot waar we nu zijn.

Met een brok in m’n keel knuffelen we de familie en gaan mee met de vriendelijke jongeman…..

 

Het karretje werd een rolstoel en de vriendelijke jongeman, die nadat ik vertelde dat ik ook begeleiding zou krijgen ivm mijn schouders, regelde dat ik enkel Rico-Jay hoefde voort te drukken, nam onze handbagage en duwde zelf een andere mevrouw.

Niet helemaal zoals aangevraagd maar de vriendelijkheid van de jongeman won. 
Soepel en supersnel leidde hij ons naar de gate, controles en vraagstukken en binnen een half uur zaten we op onze plek in het vliegtuig. Bij het raampje.


Rico-Jay gaf ik de zak lollies voor het opstijgen en mezelf voorzag ik van kauwgom, maar voor het opstijgen kon ik voor de 2e X graaien in mijn veel te volle tas daar ik de slechte gewoonte heb kauwgom door te slikken. 
Het taxien naar de landingsbaan werd al snel ingezet en ik zag Rico ’s gezicht waar de spanning van af te lezen was.

 

Om het enthousiasme de overhand te laten krijgen vertelde ik over de keren dat ik zelf had gevlogen en dat het opstijgen mijn favoriet van de hele reis is.

Voorzichtig durfde Rico tijdens het opstijgen naar buiten te kijken en al snel was hij van mening dat dit toch wel ‘heel cool’ was.

 

We hadden ons geïnstalleerd, Rico met een film, ik met muziek van de Dire Straits waarin ik me even een paar jaar terug waande en er zomaar ineens tranen kwamen…

Gauw gaf ik Rico een kus toen hij die tranen zag en alsof hij gedachten kon lezen, noemde hij nogmaals hoe geweldig hij het vind dat dit toch dankzij zo veel mensen is…

erg lang konden we er niet bij stil staan want het eten diende zich aan. 


Rico s eigen brood mocht mee dus hadden we geen speciaal menu.

We zouden ons laten verrassen en wat niet kon of mocht, jammer dan.

 

Rico voelde even aan zijn stoma zakje waarna er een “oooooh! “ volgende.

De zak stond op knappen dus stonden we gelijk voor de volgende uitdaging.

We werden naar een ruimer toilet gebracht waar ik kon zitten en ik Rico ondertussen kon voorzien van een nieuw zakje.

Leeg lopen in het toilet zagen we even niet zitten in verband met de turbulentie die blijvend aanwezig leek gezien de lampjes ‘fasten your seat belt ‘ welke meer aan dan uit waren.

Een nieuwe zak zou toch veiliger moeten zijn…. Dacht ik…. 


Ik had me verkeken op de inhoud of de kracht in mijn handen word minder want het spoot en sijpelde overal langs.

Mijn broek, Rico s broek, onze schoenen, de vloer…. 
Snel greep ik naar de doekjes, liet Rico er een paar tegen het stoma aanhouden terwijl ik met doekjes en de zeepdispenser de schade probeerde te herstellen. 
Altijd weer een goede keuze om voor zwarte kleding te gaan, waarbij ik me meer zorgen maakte om de stank dan om de vlekken.

 

Het was dus geen ramp dat bij terugkomst ons eten niet echt meer warm was en het op de koekjes na niets was wat Rico mocht en hij zich dus stortte op de boterham die nog over was waarvan we niet goed konden ontdekken wat er op zat gezien de vreemde nietszeggende kleur.

Het bleek jam.....

 

zie ook de video van het opstijgen

 

Please reload

RSS Feed