April 2, 2017

March 25, 2017

March 22, 2017

March 20, 2017

March 16, 2017

March 12, 2017

March 9, 2017

March 4, 2017

Please reload

Recent Posts

Bono gered

January 14, 2017

door

Soms besef je je pas iets als het je overkomt, en dan bedoel ik niet onze overkapping welke het begaf onder een lawine van sneeuw.


’s Middags had grote broer nog met Rico gevoetbald achter het huis, was Ryan superblij dat de Nike’s welke hij van grote zus had gekregen eindelijk passen en deed ik een poging de boekhouding te doen. In de avond begon het langzaam te sneeuwen en ik was benieuwd of het deze keer zou blijven liggen.

 

Manlief was aan het werk, Ryan lag boven in zijn bed en Rico-Jay was beneden gekomen vanwege buikpijn dus liet ik hem bij mij liggen. 
Net toen ik Rico-Jay had toegedekt hoorden we een harde krak gevolgd door het piepen van ijzer wat langs elkaar schuurt.
Nieuwsgierig naar wat dat kon zijn liepen we naar de woonkamer en keken door de terrasdeur.
Daar werd mijn vermoeden bevestigd toen we tegen het ingedeukte geraamte en de bovenkant van de overkapping aan keken met daarop een halve meter sneeuw.
Die was niet meer te redden en snel keek ik naar wat er nog wél te redden viel alvorens de hele boel zou instorten.

 

Bono! 
Bono prijkte na zijn dood tussen de aardbeien- en tomatenplanten welke inmiddels ook al het leven hadden gelaten en nog altijd is het de bedoeling Bono uit te strooien. 
Het is er gewoon niet van gekomen en broer Ryan vond het wel gezellig staan maar nu dreigde Bono te worden bedolven onder een overkapping en een laag sneeuw.
De urn van Bono, die móest dus naar binnen en vanachter de terrasdeur schatte ik in of ik er nog onderdoor kon om die urn te pakken, maar vooral, of ik het zou redden, daar de overkapping met kleine stukjes steeds verder inzakte. Ik waagde de gok, greep zo snel mogelijk die urn en net toen ik tegen Rico zei dat hij achteruit moest gaan om mij er langs te laten bij het weer naar binnen gaan stortte er een lawine van sneeuw van het dak. 
Net op tijd! 
De ravage was compleet en met de gedachten dat we morgen wel verder zouden zien legden we ons neer om nog even de ogen dicht te doen.

Bono was in ieder geval gered. 
Nou ja,…zijn urn dan.

 

Ik gaf Rico een kus en wenste hem welterusten waarop hij antwoordde: 
“truste mam, nu weet ik waarom jij zo’n hekel hebt aan sneeuw”.
:-) 

 

 

Please reload

RSS Feed